Er komt een moment waarop je voelt: zo kan het niet langer.
Niet omdat alles slecht is.
Niet omdat je niets hebt opgebouwd.
En ook niet omdat je niet dankbaar bent.
Maar omdat je ergens diep vanbinnen voelt dat je jezelf onderweg een beetje bent kwijtgeraakt.
Veel vrouwen herkennen dit. Zeker vrouwen die gewend zijn om door te gaan. Vrouwen die sterk zijn, zorgzaam, verantwoordelijk, ondernemend en betrokken. Vrouwen die altijd wel een oplossing vinden, die anderen helpen, die dragen, regelen en ondertussen doorgaan.
Tot je merkt dat je moe bent. Niet alleen fysiek, maar op een diepere laag.
Moe van aanpassen.
Moe van altijd sterk zijn.
Moe van voelen dat er meer in je zit, maar dat je er niet helemaal bij komt.
En precies daar begint voor mij echte groei.
Niet bij nog harder werken.
Niet bij nog een planning.
Niet bij nóg meer moeten.
Maar bij eerlijk worden.
Eerlijk kijken naar wat je voelt.
Naar wat je nodig hebt.
Naar wat niet meer past.
Naar waar je jezelf nog klein houdt.
Naar waar je ja zegt, terwijl alles in jou eigenlijk nee voelt.
Ik heb zelf ook veel rollen gedragen. Zorgverlener, ondernemer, haarwerkspecialist, partner, werkgever, luisterend oor, sterke schouder. En jarenlang vond ik dat vanzelfsprekend.
Maar ik ben steeds meer gaan zien dat je kracht ook een valkuil kan worden als je jezelf daarin vergeet.
Want als je altijd voelt wat een ander nodig heeft, wanneer voel je dan nog wat jij nodig hebt?
Voor mij gaat groei niet over iemand anders worden.
Het gaat over steeds meer jezelf worden.
En soms begint dat met één simpele, eerlijke vraag:
Leef ik nog op een manier die klopt voor mij?